„Sztuka Końca”

- Tekst ideowy -

„Sztuka Końca” jest przedsięwzięciem artystycznym realizowanym w postaci dwóch wystaw. Podział na etapy, których rozbicie, a zarazem przenikanie, jest integralną częścią realizacji ma dać próbę laboratoryjnej odpowiedzi na pytania postawione przez autora projektu.
W „Sztuce Końca” autor stara się określić swój stosunek do zainicjowanych zjawisk obserwując badaną materię, biorących udział artystów i publiczność. Laboratoryjność jest tu elementem składowym koncepcji sztuki, gdzie dużą wagę posiada doświadczanie jako wartość poznawcza. Jednak nie jako prosta empiryka klasyfikująca i  nomenkalturująca doznania, a jako wypracowywanie jednostkowego poznania na drodze rozwoju świadomości.
  
         Podstawą do rozważań nad działaniami „S K” jest nieustanna zmienność wszechrzeczy, definiowana na poziomie materii elementarnej – energetycznej. Określenie miejsca człowieka w mechanizmie powstawania i umierania, czyli energetycznej podstawy funkcjonowania bytów. Stąd tytuł sztuka KOŃCA jako opis etapu przejścia, przenikania. Rozważenie tegoż nie jako bariery, a raczej ciągłego procesu. Użyte w tytule pojęcie SZTUKA określa metodę, a zarazem wartościuje model podejmowanych działań.
           
Rozważania rozpoczynają się od cytatów zaczerpniętych z tekstów religijnych oraz filozoficznych. „SK” nie jest jednak próbą koniunkcji współczesnego świata na płaszczyźnie rozważań teologicznych. Religia wykorzystana jest tu raczej w sensie opisów procesu podstawowego (elementarnego) u istoty którego leży ciągłość przyczyn i skutków. Religia w „S K” to zbiór opisów tworzących model funkcjonowania "prawdy" definiowanej jako pytanie i odpowiedź zarazem. Stąd wynika charakter „Sztuki Końca” ujętej działaniami. Autor przez wprowadzenie i obserwowanie przemian w materii stara się empirycznie zająć stanowisko swojej świadomości w przemianie w którą uwikłała go jego fizyczność.
Część pierwsza miała charakter działań skierowanych na rozbicie i przekształcanie form przedmiotów. Działania te rejestrowane w zapisie video, w konfrontacji z powstałymi w nich  przedmiotami i dodatkowo prezentowane w formie wystawy, w innym miejscu i czasie mają doprowadzić do stworzenia opisu relacji między przenikaniem się wymiarów czasu i formy.

Impulsem do podjęcia rozważań nazwanych przez autora "Sztuka Końca" były wyjątki z tekstów:

Fragment rozmowy Buddy z braminem Kudanta.
Budda mówi:
„...i w tym znaczeniu jesteś tym samym dziś co wczoraj. Natura twa nie składa się z materii, z której twe ciało jest złożone, ale z kształtu twego ciała, z wrażeń uczuć i myśli. Czyli Twa osoba jest zespołem samskar. Gdzie one są tam jesteś i ty. Dokądkolwiek się udają ty będziesz tam. Czyli należy przyznać, że w pewnym sensie jest tu tożsamość, a w innym jej nie ma. Ale kto nie uznaje tej tożsamości, powinien zaprzeczyć wszelkiej tożsamości i powiedzieć, że ten kto pytanie zadaje, nie jest tym samym, który za chwilę otrzymuje odpowiedź. Zastanów się zatem nad ciągłością twej osobowości, którą zachowuje twa Karma. Czy nazwiesz ją śmiercią i unicestwieniem, czy życiem i ciągłością życia?”

           
„Gdzież jest twoje ja? – pyta Budda. Twoje Ja, którego tak uparcie się trzymasz, ciągle się zmienia. Wiele lat temu byłeś niemowlęciem, potem dzieckiem, chłopakiem, a teraz jesteś dojrzałym człowiekiem. Czyż istnieje tożsamość pomiędzy dzieckiem, a tym dojrzałym człowiekiem? Istnieje, ale tylko w pewnym znaczeniu.(...) Któreż twoje Ja jest prawdziwe, to dzisiejsze, czy to wczorajsze, czy jutrzejsze. O którego zachowanie chciałbyś walczyć.

Słowa Heraklita z Efezu
"Wszystko płynie, wszystko jest w ruchu, nic nie trwa wiecznie dlatego nie możemy „Dwa razy wejść do tej samej rzeki”. Kiedy wchodzę bowiem do rzeki po raz drugi i ja jestem już inny i rzeka jest inna."

Stary Testament (Koheleta 3,19-20)
... wszystko idzie na jedno miejsce: powstało wszystko z prochu i wszystko do prochu znów wraca"

main page